we beginnen de dag met het bakken van een chocolade cake. We hebben nu electra dus kunnen we de oven gebruiken. Het is ook de verjaardag van Jolanda Nieuwenbroek dus dat vieren wij op deze manier een beetje mee. Na de taart bakken nog even langs de toerist information (gratis Wifi) daarna op weg naar Vancouver. Yvonne heeft bedacht dat highway 7 leuker te rijden is dan de ‘gewone’ snelweg. Het eerste stuk is dit ook zo, maar hoe meer we de stad naderen hoe meer stoplichten we krijgen. Het schiet het laatste stuk dus niet op, een beetje jammer. We maken nog een uitstapje bij een verlaten campground aan het Harrison Lake, doen wat boodschappen en gaan in het Capillano River Regional Park even uit de camper om de kracht van de waterzuiveringsinstallatie te zien. Vanaf hier heb je zicht op de Capilana Suspension Bridge, wij zien de kloof tussen de berg dus vanaf de andere kant. We twijfelen nog even om door te rijden naar Grouse Mountain, maar het weer is wat bewolkt en we zijn het zat. Eerst op zoek naar een campground. Wanneer we richting de ferry terminal rijden bedenken we ons ineens dat we ook nu al de boot kunnen nemen i.p.v. nu eerst een campground in Vancouver te zoeken en morgen de boot te nemen. Patrick kan nog net optijd de afslag nemen en voordat we het weten zitten we op de boot. Om 14:50 uur komen we aanrijden, geen rij mee te zien, we kopen een ticket ($95,-) en rijden de boot op die om 15:10 uur vertrekt. We zijn net geparkeerd en boven op het dek en dan varen we al weg. Dit had niet sneller gekund. Als we wegvaren bij de terminal en al een rij met auto’s zien staan die op de volgende boot moeten wachten (van 16:20 uur) realiseren we ons dat wij daar ook hadden kunnen staan wanneer we een kwartier later aan hadden gekomen. Het had zo moeten zijn, moeten we naar denken. Even lekker bijkomen op de boot. Deze doet er 1 uur en 35 minuten over. Als we aanmeren mogen we er ook weer als eerste uit. Nog net helemaal bij van deze onverwachte verandere bestemming, rijden we eerst richting het zuiden i.p.v. naar het noorden. Even draaien en een campground zoeken. Aan Brannen Lake vinden we er een. Hier zijn veel locals, onze buren (van Vancouver Island) maken direct een praatje en geven tips waar we echt heen moeten. ‘s Avonds bij het douchen heeft Yvonne ook weer aanspraak met iemand uit Victoria, zij gaf aan al heel veel Nederlanders gesproken te hebben. Vlak bij ons plaatje is een speeltuintje waar Sven gaat spelen maar al snel terug komt omdat hij niemand kan verstaan, gelukkig vindt hij later ook nederlandse kindjes om mee te spelen. Grappig om te merken dat hij het nu lastiger vindt om vriendjes te maken als in Nieuw Zeeland toen hij 4 was en Italie toen hij 6 was.
