Na het ontbijt en koffie met brownie heeft Patrick zich ingelogd op internet om alle felicitaties te bekijken. Altijd leuk om te lezen. We zitten op één van de beste campings van Canada. Campground heeft hiervoor al een aantal prijzen gewonnen, ze hebben dus ook Wifi en een coffee corner. Dat is de eerste keer dat we dat hebben. Canadesen zijn niet zo goed in wat wij noemen ‘gezelligheid’. Geen terrasjes of leuke tentjes waar je lekker kan zitten voor wat lekkers. (wel goed voor onze lijn) We kunnen ook kano’s huren, dat besluiten we ‘s middags te gaan doen. De camping ligt aan het einde van een rivier die de zee in stroomt. We varen eerst stroom opwaarts de rivier op, het water blijft ondiep en omdat het heel helder is kunnen we de bodem steeds zien. We komen ook een aantal bomen tegen die half in het water en half boven water liggen. Daarna richting de zee. Sven vindt dit maar niets, strakt komen we walvissen, orka’s of haaien tegen. Onze tegenargumenten dat het hier toch echt te ondiep is (we kunnen nog steeds de grond zien) helpen niet, dus we besluiten toch maar terug te gaan. Na wat gedobber op het standje bij de camping, varen we weer richting zee. Poging 2 ging iets beter, we zijn langs allemaal kleine ‘eilandjes’ gevaren. De stuurkunst van het duo Patrick en Yvonne wordt steeds beter (niet vastgelopen). Daarna zet Patrick Yvonne en Sven af om nog even in zijn eentje hard te varen. Het zwaartepunt ligt alleen iets te veel achterop waardoor de wind met de kano aan de haal gaat. Patrick wil nog bijsturen, maar toen sloeg de kano om (Patrick koppie onder) Yvonne en Sven stonden te lachen aan de kant. Voor de terugweg is Patrick toch maar middenin gaan zitten en het viel niet mee om aan de kant en uit de kano te komen (plons weer uit de kano).
Terug bij de camper dronken we een kopje thee met brownie en maakten we een kampvuurtje. Daarna lekker douchen en ons klaar maken om uit eten te gaan. Op loopafstand zit ‘The Bold Knight Restaurant’, we hebben hier heerlijk gegeten. Patrick een 10 oz steak, Yvonne zalm en Sven tortoline met speciaal voor hem tomato saus i.p.v. witte saus (wat hij niet lust) Allemaal even verrukkelijk, het vlees van Patrick smolt op je tong.
Daarna, omdat het vandaag feest is, nog een dessert. Vol en voldaan lopen we om 21 uur terug naar de camping. Zo is de dag voorbij gevlogen, best lekker een dag ‘niets’ doen, zoals Sven dit noemt. Morgen richting Victoria voor de laatste uitstapjes.

Ik werd vanmorgen gewekt met een mooi lang zal hij leven lied en de camper was versierd met flaggen en ballonen. En na een heerlijk ontbijt, koffie met zelfgebakken brownie.  Een heerlijke verjaardag.

Feestelijk versierde camper. En een heerlijk ontbijt.

Vandaag moeten we ons om 10:00 uur bij Jaimy’s Watching Station melden voor het beren spotten. We gaan nu op een groter bootje (35 pers) en vragen langs de inlets, dit zijn alle uitsteekstelen van het eiland. Hier zitten zwarte beren die bij laag tij langs de kust op zoek gaan naar schaaldiertjes e.d. Na een tijdje varen en een heleboel zeearenden te hebben gezien zien we een beer van ongeveer 1 jaar oud. Heel groot is die niet, maar wel geweldig om ze zien hoe hij stenen met 1 poot omrolt (of dat het niets weegt) om te zien of er wat lekkers onderligt. Dit boottochtje is iets minder spectaculair als gister, maar ook leuk. Na wat radiocontact weet de schipper ons naar nog een beer te brengen. Deze is iets groter, we komen heel dichtbij, de beer voelt zich waarschijnlijk bedreigd en gaat de bossen weer in. Nog even wachten, maar daarna varen we terug naar de haven. Ook op de terugweg weer veel zeearenden, het lukt Sven zelf om er zelf een op de foto te zetten. (heel blij)
We rijden direct door richting Ucluelet, onze eindbestemming voor vandaag. Het is maar 30 km rijden maar onderweg stoppen we bij Long Beach, een heel mooi stuk stand tussen Tofino en Ucluelet. Door de zeemist zien we echter niets. We lopen door de mist naar het water, kunnen nog wel bijzondere foto’s maken en rijden dan door naar de Rain Forest trail in het Pacific Rim National Park. Een wandeling van één km hoofdzakelijk over houten brugggen door het bos vol met dikke bomen, varens, mos e.d. Na dit rondje rijden we nog een klein stukje en zijn we in Ucluelet waar we een mooi plekje hebben op de camping. We komen een gezin tegen die ook op de vorige camping stonden. Canadesen die bij Kamloops vandaan komen (waar wij ook langs zijn gereden). Als Sven gaan voetballen doet hun zoon Eden ook mee. Zo lukt het Sven toch weer om met buitenlandse kindjes te spelen. Vlakbij ons plekje is een natuurlijke speeltuin ontstaan door allemaal omgevallen bomen. Geweldig om in alle holletjes te kruipen met zaklampen. Sven doet lekker mee, ook wanneer het buurmeisje van 13 onder vuur wordt genomen. Als het donker wordt gaan Patrick en Sven douchen en nu ligt Sven lekker in bed, moe van alle buitenlucht. Die slaapt hier soms wel 11 uur per nacht (thuis nooit). Morgen weer een reisdag, omdat we de heenweg al veel zijn gestopt zal de terugweg wel sneller gaan. Omdat er op het eiland niet heel veel wegen zijn, moeten we dezelfde weg terug tot aan Nanaimo, dan gaan we door richting Victoria. Dat canadese gezin gaat ook die kant op, dus wellicht komen wij ze nogmaals tegen.

Om 9 uur worden we bij Jaimy’s Watching Station verwacht dus dat is wekker zetten om op tijd weg te gaan. Om 9:30 uur gaan we, gehesen in rode pakken (incl. primatour voor Sven en Yvonne), de zodiac op. We varen nog rustig de haven uit, maar daarna gaat het gas erop en ‘springen’ we over de golven. Sven vindt het fantastisch, het kan hem niet hard genoeg gaan. Er zijn gelukkig (voor Sven wat minder) niet zulke hele hoge golven vandaag dus geen last van misselijkheid. We varen eerst langs een nest met Amerikaanse zeearenden. Sven zijn wens om die te zien is in vervulling gekomen. Daarna naar een plek waar een grijze walvis is gezien en ja hoor is is er nog. Hij duikt steeds met zijn mond langs de zeebodem om wat eetbaars te filteren. We zien dus steeds een stuk rug en soms een stukje staat. Met de zodiac kunnen we op 4 meter afstand komen. Dan vindt Sven wel spannend. Daarna open zee op om bultruig walvissen te spotten. We varen langs een heleboel zeeotters die lekker liggen te chillen op hun rug in het water, zien ook nog zeeleeuwen en zeehonden. Deze laatste zijn voor veel dieren een prooi en daarom erg nerveus en gaan snel het water in. Op open zee zien we ook een grijze walvis, helaas geen bultrug walvis. Vol gas varen we terug naar de haven en is deze 3 uur durende excursie helaas voorbij en lunchen we bij het tegenover gelegen resaurant, wederom heerlijk gegeten. Daarna terug naar de camping. Als het helemaal open getrokken is, nog wel wat fris (door de wind), gaan we met lange broeken en truitjes het stand op om beestjes te zoeken. Als snel is Sven zijn ‘omhooggerolde’ broek nat, pijpen rollen weer naar beneden en Sven stuint (met kleren aan) door het water heen. Dan ziet hij kindjes waar hij bij de camping in Nanaimo ook mee heeft gespeeld. Bingo dat is dus weer spelen. Wij kunnen lekker in de zon gaan zitten. Al snel komt Sven zijn shirt en broek inleveren en gaat hij in zijn boxershort verder. Om 16 uur wordt het echt te koud en gaan we naar de camping terug waar we even in het zwembad duiken. (na Sven eerst van zand te hebben ontdaan) Yvonne in de hot tub, heerlijk. Schoongedoucht gaan we aan het avondeten beginnen. Broodje hamburger van de BBQ, deze smaken weer verrukkelijk. We branden al het hout op en gaan daarna naar binnen. Hier aan de west coast wordt het ‘s avonds erg koud, dus dik onder ons dekbed.

Vanuit Port Alberni rijden we als eerste langs Sproat Lake, dit meer ligt in een provinciaal park waar ook een heleboel campings zitten. Even later zien we langs de weg een aantal auto’s staan, dit betekent meestal dat er wat te zien is. In dit geval een mooie waterval die via enorme rotsen zijn te bereiken. Een speeltuin voor Sven. Van de ene naar de andere steen springen. Patrick kan weer mooie kiekjes maken. We vervolgen onze weg die aan het eind best een beetje bochtig en hobbelig wordt. De camper gaat dan best heel erg heen en weer, soms horen we ook die dingen in de kastjes heen en weer gaan, of valt er wat op de grond. (niet stevig neergelegd) Yvonne zit het laatste stuk achterin, daar voel je de hobbels helemaal goed (bofkont dus!) We besluiten eerst helemaal door te rijden tot aan Tofino. In onze beleving een gezellig kustplaatstje, dat viel wat tegen, want terrasjes o.i.d. kennen ze hier niet, niet gegroepeerd in ieder geval. Eerst een camping opzoeken, die vinden we bij Mac Kinsey Beach. We kunnen van de camping zo het strand op. Ook hebben ze een binnen zwembad. We kunnen niet eerder weg, voordat Patrick en Sven in het zwembad hebben gelegen. In Tofino regelen we eerst de uitstapje voor de komende 2 dagen. Morgen Wale watching (wasvissen kijken) en overmorgen op berenjacht. We vragen direct waar we lekkere fish en chips kunnen eten. We worden naar Wild Grill gestuurd. Hier hebben we vis die 2 uur daarvoor nog in de zee zwon gegeten. Om je vingers bij af te likken zo lekker. Wild Grill is een afhaal tentje wat op een stukje zat met allemaal surfers en andere kleine zaakjes. Heel gemoedelijk en gezellig en weer tussen de locals, dat vinden wij toch echt het leukste. Na het eten terug naar de camping, Sven wil vanavond vroeg naar bed (moet je nagaan hoe moe hij dan is) nog even een vuurtje maken, maar die gaat steeds uit omdat het hout (wat we bij de camping gekocht hadden) te nat is. Omdat het ook kouder wordt gaan we lekker naar binnen. Heerlijk zo’n camper.

Als de mannen wakker zijn en mama zich nog even slapend houdt, gaan ze buiten aan de picknicktafel een potje Uno spelen. Als snel komt er een canadees jongentje meespelen, ze blijken hier dus ook Uno te hebben. Al snel daarna komt er nog een jongentje (allemaal rond Sven zijn leeftijd) meedoen. Sven moet nu wel engels praten en dat gaat eigenlijk best wel goed.  De kleuren en cijfers kent hij wel en dat is voor Uno nodig. Na een aantal potjes gaan we eerst ontbijten en kan Sven nog even naar de speeltuin. Daarna gaan we toch echt weg, jammer want dit was een hele leuke campground. Vandaag rijden we van Nanaimo naar Port Alberni en stuk van 80 km maar omdat we weer veel onderweg kunnen zien doen we daar toch weer bijna een heel dag over. Eerst stoppen we bij het Community Park waar allemaal zandsculpturen staan. Omdat het regent voor de eerste keer met regenjassen weg. We krijgen een muntje die we bij het, voor ons, mooiste bouwwerk in een bak moeten gooien. Sven jureerd serieus en twijfels tussen 2 kustwerken, maar omdat de een door een groep en de ander door iemand alleen is gemaakt, gaan we toch voor de laatste. (dat is toch knapper mam!) Daarna stoppen we bij de Englishman River Falls, een niet zo groter waterval die we over kunnen met een brug. Alle bomen zitten vol met mos, er staan veel varens in het bos, een heel spokey bos, zoals wij dat noemen.  De volgende waterval laten we voor wat het is omdat het echt te hard regent. Als laatste stoppen we bij Cathedral Grove een stuk bos met indrukwekkende boomveteranen. Éen is 76 meter hoog en heeft een omtrek van 9 meter. Ook deze bomen zitten helemaal onder het mos. Patrick kan weer mooie plaatjes schieten. Bij de tourist information krijgen we een paar campgrounds door, we staan nu weer op een soort boeren camping, met kippen en geiten. Sven vindt dit soort plekken wel leuk. ‘s Avonds eten we canadese zalm, deze smaakt echt anders dan noorse zalm, erg lekker. Geinspireerd door de zalm gaan de mannen na het eten zelf vissen in de rivier vlakbij de camping. Het is nu 21:25 uur, van mij mogen ze wel terug komen.

we beginnen de dag met het bakken van een chocolade cake. We hebben nu electra dus kunnen we de oven gebruiken. Het is ook de verjaardag van Jolanda Nieuwenbroek dus dat vieren wij op deze manier een beetje mee. Na de taart bakken nog even langs de toerist information (gratis Wifi) daarna op weg naar Vancouver. Yvonne heeft bedacht dat highway 7 leuker te rijden is dan de ‘gewone’ snelweg. Het eerste stuk is dit ook zo, maar hoe meer we de stad naderen hoe meer stoplichten we krijgen. Het schiet het laatste stuk dus niet op, een beetje jammer. We maken nog een uitstapje bij een verlaten campground aan het Harrison Lake, doen wat boodschappen en gaan in het Capillano River Regional Park even uit de camper om de kracht van de waterzuiveringsinstallatie te zien. Vanaf hier heb je zicht op de Capilana Suspension Bridge, wij zien de kloof tussen de berg dus vanaf de andere kant. We twijfelen nog even om door te rijden naar Grouse Mountain, maar het weer is wat bewolkt en we zijn het zat. Eerst op zoek naar een campground. Wanneer we richting de ferry terminal rijden bedenken we ons ineens dat we ook nu al de boot kunnen nemen i.p.v. nu eerst een campground in Vancouver te zoeken en morgen de boot te nemen. Patrick kan nog net optijd de afslag nemen en voordat we het weten zitten we op de boot. Om 14:50 uur komen we aanrijden, geen rij mee te zien, we kopen een ticket ($95,-) en rijden de boot op die om 15:10 uur vertrekt. We zijn net geparkeerd en boven op het dek en dan varen we al weg. Dit had niet sneller gekund. Als we wegvaren bij de terminal en al een rij met auto’s zien staan die op de volgende boot moeten wachten (van 16:20 uur) realiseren we ons dat wij daar ook hadden kunnen staan wanneer we een kwartier later aan hadden gekomen. Het had zo moeten zijn, moeten we naar denken. Even lekker bijkomen op de boot. Deze doet er 1 uur en 35 minuten over. Als we aanmeren mogen we er ook weer als eerste uit. Nog net helemaal bij van deze onverwachte verandere bestemming, rijden we eerst richting het zuiden i.p.v. naar het noorden. Even draaien en een campground zoeken. Aan Brannen Lake vinden we er een. Hier zijn veel locals, onze buren (van Vancouver Island) maken direct een praatje en geven tips waar we echt heen moeten. ‘s Avonds bij het douchen heeft Yvonne ook weer aanspraak met iemand uit Victoria, zij gaf aan al heel veel Nederlanders gesproken te hebben. Vlak bij ons plaatje is een speeltuintje waar Sven gaat spelen maar al snel terug komt omdat hij niemand kan verstaan, gelukkig vindt hij later ook nederlandse kindjes om mee te spelen. Grappig om te merken dat hij het nu lastiger vindt om vriendjes te maken als in Nieuw Zeeland toen hij 4 was en Italie toen hij 6 was.