Hoi allemaal,

Ik heb een selectie van mijn foto’s samen met de route in Google Earth gezet. Hier kan je de foto’s zien en op welke plaats van de route ze zijn genomen. Dan krijg je een aardige indruk wat wij op welke plek hebben gezien. In google earth zie je ook foto’s en informatie van anderen. Google Earth vereist wel een internet verbinding en Earth kun je downloaden en instaleren via http://earth.google.nl
Mij route log en foto’s kun je hier vinden: http://www.fielan.nl/download
Download het

New Zealand Log Google Earth.zip

bestand en pak deze uit. Wanneer je google Earth geinstaleerd hebt kun je dubbel klikken op het .kmz bestand.
Groetjes en veel kijk plezier.

Lukt het niet kun je me altijd mailen of bellen.

Patrick

We zijn in Singapore. Na een vlucht van 10 uur zijn we hier om 17 uur lokale tijd aangekomen. Voor jullie 10 uur in de ochtend, voor ons eigenlijk 10 uur ‘s avonds. Sven heeft lekker geslapen in het vliegtuig en die is nu lekker aan het spelen met zijn nieuwe cars auto. Een die hij heel graag wilde hebben vonden we hier, vandaar. We hebben ook geen kind aan hem gehad die 10 uur. Heel lief was hij (en het andere kind ook). Er waren heel veel kinderen op deze vlucht en een mannetje voor ons had het niet zo naar zijn zin, veel gejammerd en gehuild. Het is maar goed dat je je koptelefoon op kan zetten en een filmpje kan kijken. Patrick heeft er 3 geconsumeerd, ik 2. En Sven 2x de film van cars, die we ook meehadden en hij thuis ook regelmatig kijkt. Die kan hij dus wel uit zijn hoofd.

Zoals Patrick altijd zegt: ” de depressie komt er weer aan”. Morgen half 7 is de planning.

Groet Yvonne, Patrick & Sven

5 weken is lang, maar ook heel kort. Wat is dat snel gegaan. Die bijna 5 weken zijn voorbij gevlogen. Ik kan me nog heel veel reacties van mensen herinneren die zoiets hadden van “zo 5 weken”. Nou we hebben ze zeker nodig gehad en hebben zelfs keuzes moeten maken. We hebben 5 uur aan video materiaal en 3500 foto’s geschoten dus voor ons genoeg materiaal als herinnering. We hebben alles uit de reis gehaald wat we wilden en van te voren hadden bedacht. Hier hebben ze een gezegde: you forget the money, but you don’t forget the memories. Met deze insteek hebben we deze reis dan ook gemaakt. Een om nooit te vergeten. Zoals Sven heel mooi zei na het zien van 3 dolfijnen (3 sec). Maar mam, ik heb ze nu wel in mijn hoofd en als ik eraan denk kan ik het filmpje nog een keer zien in mijn hoofd.

De volgende dag is het weer stralend weer, we besluiten via het strand naar Christchurch te rijden. Bij Summer Beach gaan we eruit. Een heel mooi strand met een ruige rotspartij op het strand. Omdat het eb is kunnen we er onderdoor lopen, net een grot. Het water is heel koud. De stoere mannen wagen wel een duik, Yvonne bruint nog even wat bij. Dan rijden we door naar de laatste accomodatie. Op aanraden van Tim en familie strijken we neer op een Kiwi park, dicht bij het centrum maar ook dicht bij de uitvalroute naar het vliegveld. Woensdag is het weer bewolkt en een stuk kouder. ‘s Ochtends kijken we eerst nog een filmpje op een van de sky movie zenders. Om 12 uur nemen de de bus naar het centrum. Wij worden niet warm van deze stad. Erg onoverzichtelijk en geen sfeer. We winkelen nog wat en nemen weer snel de bus terug. Tijd om de auto nog een beetje goed voor de dag te laten komen, tassen in te pakken enz.

Volgens de planning was het de bedoeling dat we nu naar Christchurch zouden gaan en daar vandaan een dag Akaroa zouden aandoen. Echter gezien de afstand hebben we er voor gekozen richting Akaroa te gaan en daar nog een accomodatie te zoeken voor 2 nachten. Het weer is weer super en we nemen de touristische route vanaf Mount Cook richting Mount Hut. Mt Hut is in de winter een skigebied maar in de zomer ook heel mooi om door heen te rijden. Onderweg nemen we nog lekker een bakkie met wat cake / taart en Sven die neemt een lekker ijsje. Het stuk vanaf Mt Hut is heel saai en vlak, maar eenmaal bij Akaroa in de buurt aangekomen doemen de bergen weer op uit het niets en brengen de slinger weggetjes ons weer bij mooie vergezichten. Akaroa is een havenstadje die leeft van het toerisme. Wildlife cruises, pinguin tours en heel veel restaurantjes met heerlijk eten. Bij de Tourist Information verkrijgen we wat informatie over wat vrij is voor ons verblijf. We willen het eerst zelf bekijken en als we bij een van de motels aankomen kunnen we kiezen uit 2 appartementen. 1 is een appartement met 5 slaapplekken en een simpel keukentje. Goed genoeg voor ons maar bij de 2e kamer aangekomen hadden we gelijk van “Yes” deze wordt het. Te gek voor woorden een “Tarzan en Jane huis”. De muren bekleed met tijgers en jachtluipaarden en geheel in afrikaanse stijl. De douche te kitscherig voor woorden.Een kleedkamer van een van de dames van de Moulin Rouche. Errug grappig en als klapper op de vuurpijl een plat scherm van 92cm met 4 kanalen!!. Deze kamer wilde we wel zo aan het eind van de vakantie. ‘s Avonds heerlijk gegeten, buiten in het zonnetje. Na het eten wilde Patrick nog ergens pinguins gaan spotten aan het strand. Op de kaart kozen we een mooi weggetje uit. We gaan naar Long Beach. Eenmaal de weg in geslagen was er geen weg terug. Een graffelpad stijl naar beneden, waar je elkaar bijna niet kon passeren en dat 11 km lang. Yvonne vond het maar niets (en ik denk Apollo ook niet). We komen onderweg een surfer tegen, die verteld dat we op moeten passen omdat er nog meer surfers benenden zijn die ons misschien willen passeren. Dat worden dus geen pinguins. Maar als je een beetje je fantasie gebruikt, een surfer en een zwarte wetsuit met een wit board!!!
Het was nog erg lekker op het strand, maar Yvonne wilde voordat het donker was die weg weer gereden hebben. Uiteindelijk het laatste stuk wel in het donker gereden, maar veilig thuis gekomen.
De volgende dag zou het gaan regenen, ‘s ochtends regende het heel even maar de boottocht om dolfijnen te kunnen zien ging gewoon door. We namen de boot van 11 uur. We hebben weer veel dieren gezien, aalsgolvers, zeeleeuwen, 2 pinguins in het water en ja hoor, Sven had de hoop al opgegeven en een beetje in mineur, toen kwamen er 3 dolfijenen. Maarja, hoe snel ze verschenen, verdwenen ze ook weer. Ze hadden duidelijk geen zin om naast de boot te spelen. Dat is iets wat dit soort, de Hector dolfijn die alleen in NZ voorkomt (nog maar 7500), wel leuk vindt.
We lunchen in ons Tarzan huis en gaan ‘s middags nog even wandelen. Sven zijn benen deden het al snel niet meer en gaan via het dorp (en een ijsje) weer naar huis.

Na een wat koude nacht (sven kwam als een ijsklompje in ons bed liggen) begon de dag rustig. De zon scheen, maar ook bewolking te zien. Eerst maar ontbijten en even boodschappen doen. Toen we naar Twizel reden zagen we dat Mount Cook helemaal te zien was. Aan die kant was er helemaal geen bewolking. Op de terugweg weer langs dezelfde dames (op leeftijd) van het informatiecentrum voor info voor een helikoptervlucht met sneeuw landing. Dit wilden we bij de Franz Josef gletsjer al doen, maar daar kon het niet vanwege het weer. Om 14 uur konden we een vlucht ( 40 min) gaan maken. Even de boodschappen langs huis brengen en een lekker taartje eten die we zojuist hadden gekocht (het is nog maar heel even vakantie en dat moet gevierd worden) en dan gaan we naar Mount Cook Airport. De helivlucht is geweldig. Het weer kon niet mooier zijn. Strak blauwe lucht, goed uitzicht, een leuke piloot waar Sven nog sneeuwballen mee heeft gegooid en natuurlijk heel veel foto’s en film. Wat een hoge bergen en veel sneeuw en ijs. We stoppen op ruim 2000 mrt hoogte, op de tasman gletsjer. Na 10 minuten sneeuw en foto pret vertrekken we weer. Een hele leuke ervaring die we nog lang zullen herinneren.
We rijden met de auto nog een stukje verder richting de tasman gletsjer, we lopen een stuk naar de blue lakes. 2 van de 3 meertjes zijn echter groen i.p.v. blauw. Maar wel een leuke wandeling over stenen en een heel smal paatje. Sven krijgen we vandaag niet meer zo goed mee. Hij is al dat lopen een beetje zat. Moe van alles wat we al gedaan hebben. Voor hem is het goed dat we morgen naar onze laatste bestemming gaan. Het is een hele leuke maar vermoeiende vakantie (voor ons alle 3) Het aftellen is helaas nu echt begonnen.

We vertrekken met zon, maar onderweg wordt het wat bewolkter, maar ook plekken met veel zon. De weg is nogal bochtig dus we weten niet wat voor een weer we gaan krijgen. We rijden langs Lake Tekapo, hieraan staat een kerkje met als uitzicht het azuurblauwe meer. Ze wilde eigenlijk nog een glas in lood raam plaatsen maar het uitzicht was zo mooi dat ze het zo hebben gelaten. Een ware attractie voor al onze japanse vrienden. Busladingen vol komen naar dit kerkje. Er staat een ijskoude wind, wij houden het dus snel voor gezien. Door naar het volgende meer. Lake Pukaki, weer azuurblauw en nog groter dan Lake Tekapo. Aan het begin van het meer is een informatiecentrum waar wij even gaan vragen naar accomodatie voordat we helemaal naar Mount Cook Village gaan rijden. Er is plek in een homestay op de weg naar Mount Cook aan Lake Pukaki. Weer een volledig huis. Met 1 slaapkamer, Sven slaapt in de woonkamer. Omdat het weer helemaal opgeklaard is en we niet weten wat het morgen wordt gaan we na de lunch naar Mount Cook Village. Vanaf de camping kunnen we een leuke wandeling maken over 2 hangbruggen. Het is inmiddels al half 4 en de wandeling duurd 3 uur, dat wordt dus een latertje. De zon schijn inmiddels lekker en we kunnen steeds een klein stukje van Mount Cook zien. Wel kunnen we de Hooker gletser heel goed zien. Wat is het mooi hier en zo inmens groot en hoog. Bijna niet voor te stellen. We eten ‘s avonds in het cafe bij Mount Cook. We zijn ook nog even in het hotel geweest die bekend staat om de kamers die bijna allemaal uitzicht hebben op Mount Cook. Heerlijk gegeten en toen snel naar onze homestay, morgen weer een dag.