Onze volgende bezienswaardigheid op de route is Mount Cook. Maar vanuit Dunedin vinden wij het te ver om in een keer te rijden en besluiten we een tussen stop te maken in Timaru. De weg tussen Dunedin en Timaru stelt niet heel veel voor. Heel veel schapen en herten boerderijen en het landschap is erg eentonig en het weer zit ook niet mee. Er zijn 2 bezienswaardigheden op de route en dat zijn de Mouraki Boulders en een Pinguin colonie. De mouraki boulders zijn een heel appart knap stuk architectuur van moeder natuur. Tijdens de ijstijd zijn hier door het ijs brokken steen richting zee versleept en die zijn allemaal in de vorm van grote ballen gesleten. Net of ze hier op het strand zijn gerold. Sven die vond het allemaal grote voetballen en heeft er een paar beklommen. Bij de pinguin colonie hebben we geen pinguin gezien. Het is een heel slecht jaar voor de pinguins vanwege het warme voorjaar waardoor er heel heel jongen zijn gestorven. Ook is er blijkbaar weinig vis te vinden en blijven de ouders langer op zee en komen pas tegen de avond hun jongen opzoeken om te voeren. Wel weer heel veel zeeleeuwen gezien.
In Timaru vinden we snel een mooie kamer met 2 slaapkamers is een Motel. 1 king size bed waar Sven heel graag in wilde slapen en een slaap kamer met een dubbel en enkel bed. Het dubbele bed was voor ons te klein dus al snel is Yvonne op het enkele bed gaan liggen is Patrick dwars op het andere gaan liggen.

De volgende dag gaan we het schiereiland ” otago Peninsula” bezoeken. We rijden langs de kustweg helemaal naar het uiterste puntje. Daar kun je albatrossen zijn. En ja hoor, na een tijdje vliegen er 2 over. Wat een enorme beesten zijn dat zeg. Patrick bleef fotograferen. Er was ook een informatiecentrum waar veel te leren was over de albatros, Sven vindt dit heel leuk. Daar hebben we ook een yellow eye pinguin gekocht (van oma haar centjes). De echte hebben we eerder op de dag gezien. We zijn met een bus naar een reservaat gereden waar jonge pinguins waren. Dit reservaat help de pinguins te blijven bestaan. Deze soort, de geel oog pinguin, komt alleen maar voor in Nieuw Zeeland en is een bedreigde diersoort. Heel interessant om te horen wat ze allemaal voor deze dieren doen. Ons entree geld kwam ten goede aan het reservaat. Op de weg naar het reservaat hebben we ook weer zeeleeuwen gezien en bij de albatrossen konden we zelfs heel dicht bij de zeeleeuwen komen (50 cm) die beesten doen overdag niet meer dan een beetje relaxen. Verder heeft Patrick een heleboel foto’s gemaakt van alle vogels die we tegenkwamen (we zullen ze niet allemaal laten zien)

Eerst nog even een klein stukje over de rest van Sven zijn verjaardag. Patrick gaat nog even tanken en de laatste stukjes op internet zetten, Sven en ik blijven thuis. Er zijn in het huis verschillende spelletjes te vinden en die moeten we allemaal doen. ‘s Avonds eet Sven pannekoeken en wij pasta, heerlijk thuis eten, dat vinden we nu zelfs leuker. Dan is het feest afgelopen en gaan we lekker slapen. Na het ontbijt vertrekken we richting Dunedin. Na een uur in de auto komen er 2 sms-jes van Joke en Kees en Tim en familie door. We hadden in Waikawa geen bereik. Ja dat bestaat hier nog, hele delen waar je geen bereik hebt. Als we in een dorpje stoppen voor een bakkie koffie met wat lekkers, nog even het taartje van gister overdoen (want die vond Sven niet echt lekker) kunnen we ook een internetverbindinkje spotten en lezen alle leuke verjaardagsberichten voor Sven zijn verjaardag. Echt heel leuk, bedankt hiervoor. We komen begin van de middag in Dunedin aan. Het is voor de eerste keer lastig om zelf een slaapplaatsje te vinden dus rijden we naar de tourist information, zij weten wat er nog vrij is. We zitten nu in een 3 kamer appartement voor een prikkie vanuit hier kunnen we naar de stad lopen. Rond 16 uur doen we dat dan ook. Naar het historische treinstation, heel mooi, met mozaike vloeren en glas in lood ramen. We lopen via de winkels terug. Het is 17:30 uur en de meeste winkels gaan al sluiten. Het is een beetje een suffe stad.

Om 7 uur zingen we al happy birthday voor Sven. Hij is al vroeg wakker, we moeten wel zachtjes zingen want naast ons zitten mensen en die willen we om dit tijdstip niet wakker maken. Eindelijk krijgt Sven zijn kado en weet hij wat het is. Een groene cars auto en een kleurboek van cars met een mooie poster erin. Hij is er erg blij mee, alle andere cars auto’s worden ook voor de dag gehaald en de DVD van cars wordt op de laptop gekeken. Na het ontbijt komt de “taart”, 3 brownies naast elkaar met alle letters van happy birthday in kaarsjes erin. Sven mocht dus heel veel kaarsjes uitblazen. Nu zitten we nog steeds binnen. Het regend namelijk al de hele dag. Sven vindt dit helemaal niet erg, mama is aan het kleuren met hem, de cars DVD wordt weer een keer gekeken en er wordt met de balonnen gespeeld.
Morgen rijden we richting Dunedin, dat is een vrij grote stad, dus daar zullen we vast beter te bereiken zijn.

Groet Yvonne, Patrick & Sven

Een makkelelijke weg om te rijden, weinig bochten. Af en toe ging de weg langs de kust. Daar hebben we zelfs dolfijnen zien zwemmen. Het weer is broeierig warm. Er staat een harde warme wind. Van de huisbaas horen we dat dit met de bosbranden in Australie te maken kan hebben. Ik weet niet of jullie dat nieuws doorkrijgen, maar hier is het op de tv veel te zien. Hoe meer we naar de bay reden hoe minder snel we konden rijden. Er zijn hier nog veel gravel wegen. We rijden naar een lighthouse (vuurtoren) die eerste die we hier zien. Even verder op het strand liggen 2 zeeleeuwen lekker te slapen. We konden echt heel dichtbij komen. De natuur is hier weer heel anders als wat we gezien hebben. Wel mooi, maar de bergen vinden wij mooier. Na al die uitstapjes onderweg komen we om 17 uur aan bij de bay. Het blijkt een heel klein plaatsje te zijn. Bij het museum kunnen we vragen waar we kunnen overnachten. We besluiten in een strandhuis te huren. Daar hebben we een woonkamer, keuken en 2 slaapkamers. We zitten hier op het uiterste puntje van het zuidereiland, echt in de middle of nowhere. Zo hebben we een leuk plekje om Sven zijn verjaardag te vieren. We hebben Sven beloofd om op zijn verjaardag niet te gaan rijden, dus we blijven hier 2 nachtjes. We gaan ‘s avonds bij het cafe hier 4 km verderop eten. De meneer van het museum had gemeld dat wij kwamen, dat hebben ze liever zei hij. We komen bij het cafe aan, of we 1970 instappen. Ook bijna een museum, maar wel heel leuk en we hebben erg lekker gegeten. We nemen nog wat brownies mee voor de volgende dag, want dan is Sven jarig en de eerste winkel in deze buurt is 26 km verder. Sven is erg moe en gaat na een lekkere douche heel snel slapen. Patrick en ik gaan de meegebrachte balonnen opblazen en de slinger ophangen.

We verlaten Queenstown, de zon schijnt goed. Het wordt een lekkere dag. We hoeven maar 170 km naar Te Anau. Onderweg gaan we er nog wel een aantal keer uit om van het uitzicht te genieten. Wat een andere omgeving rijden we nu in. Hoe meer naar Te Anau toe, hoe vlakker de omgeving wordt. Te Anau is een plaatstje wat leeft van het toeristme, wel een gezellig plaatsje. We gaan direct even naar de i, omdat we de boottochten voor de Milford en de Doubful Sound willen boeken. Vrijdag wordt het weer wat minder dus is de Milford Sound het mooiste. We boeken een boot om 10:30 uur dus dat wordt vroeg ons bed uit, want we moeten nog ruim 2 uur rijden naar de haven. Een hele mooie route en ja het weer is minder (eerst heel veel bewolking en later regen) maar dan wordt alles eigenlijk alleen maar mooier. Wel 100 watervallen hebben we gezien. De toppen van de bergen konden we helaas niet zien. We waren ruim optijd bij de haven en gingen een tocht van 2:15 uur maken. Door de fjorden, langs hele grote watervallen, zeeleeuwen, Patrick en Sven hebben zelfs nog een dolfijn gezien en heel veel mooie natuur. Hele stijle rotsen. Te veel om op te noemen. Toen we terugkwamen moesten we hetzelfde stuk weer terug rijden. Nu konden we af en toe stoppen voor al het moois. De zon is inmiddels weer gaan schijnen. Bij lake Marian kunnen we over een hangbrug heen en later op het stuk nog een mooie stroomversnelling. Nog een spiegelmeertje voor Patrick, Sven is inmiddels in slaap gevallen, die slaap zo vast dat hij thuis pas weer wakker wordt. Hij werd wakker en zei: “Ik was eerst nog bij de waterval en nu ben ik al thuis”. We slapen nu in een lodge bij een camping. We hebben een mooie kamer met douche en wc, gezamelijk met alle lodges hebben we een enorme keuken tot onze beschikking met alle voorzieningen. Hier hebben we 2 avonden gekookt, heel gezellig want er komen nog meer mensen koken. Er staan 2 grote tafels waar aan gegeten kan worden en een aantal banken. Vandaag geklest met Canadesen, gister heeft Sven met een engels jongetje gespeeld, die zat ineens bij hun chocolade cake te eten (toen wij alweer op onze kamer waren). Wij vroegen hem of hij wel dank je wel had gezegd, Patrick liep nog even mee en toen hoorde hij dat Sven keurig Thank you had gezegd. Zijn engels wordt met de dag beter. Papa is Daddy tegewoordig. Grappig om te horen hoe makkelijk hij dit oppakt. Vandaag (zaterdag) een hele dag weg naar de doubful sound. We hebben de boot van 8:15 uur in Manapouri (hier 25 min vandaan) dus weer vroeg op. We varen ruim een uur over het lake Manapouri naar een ondergrondse waterkrachtcentrale. Daar rijden we met de bus een enorme tunnel in (2km) daar gaan we de bus uit en krijgen een rondleiding, best interessant. Er is nog een nederlands gezin met een jongen van 6, Vincent en een meisje die morgen 4 wordt, Elisa. Daar heeft Sven het de hele dag weer gezellig mee gehad. Gelukkig maar wat deze excursie duurde heel lang. We waren pas om 17 uur weer terug. Van de centrale gingen we ruim een uur over land. Weer mooie natuur, bomen met mos erop, watervallen, bloemen en varens. Toen weer op de boot om door de fjorden te varen. Deze keer helemaal tot aan de zee (tasman zee) Het klaarde even op, maar later kwam de bewolking toch weer. We konden de toppen van de bergen gelukkig wel zien, maar de kleuren zijn toch minder sprekend. Op open zee ging de boot heel erg schommelen (niet zo goed voor Yvonne, die is nogal snel zeeziek) dat was dus naar buiten even een luchtje scheppen en toen ging het wel weer. Toen we weer de sound invaarden voer het schip weer rustig. Wat een mooi zicht hadden we toen. Toch heel anders dan gisteren. Groter en groener. Toen weer met de bus en later met de boot terug. Een lange trip voor ons alledrie. Vanavond pizza gehaald, nog even naar de speeltuin hier vlakbij en nu ligt Sven eindelijk te slapen. Hij was over zijn slaap heen. Morgen kunnen we gelukkig wat langer slapen en gaan we richting een mooie bay iets verder dan Invercargill, een aanrader van die nederlanders van vandaag. Daar gaan we Sven zijn verjaardag vieren. Hij is erg aan het aftellen, nu nog maar 2 nachtjes. Hij wil maar dat ik al vertel wat hij krijgt en is echt boos als ik dat niet wil. Nu is hij steeds aan het raden.

We vinden het trouwens leuk dat de site zo goed gelezen wordt. We kunnen precies zien waar hoeveel gekeken wordt. Leidschendam staat nog steeds bovenaan!! De reacties in het gastenboek lezen wij dan ook graag, bedankt hiervoor en vooral nog even blijven doen.

Groet Yvonne, Patrick & Sven.

Echt gaaf hoor! Ik wilde dit altijd al een keer doen en Queenstown was de stad ervoor. Met de gondel naar boven, toen nog met een kabelbaantje en het laatste stuk lopen. Toen waren ik en Sheyne (de instructeur) helemaal boven op de berg. De wind was net gaan liggen, dus nog even wachten op de goede wind. Toen lopen (heel even maar) en we waren van de grond. Je wordt door de wind opgetild. Heerlijk gevlogen als een vogel. Het weer was echt heerlijk hiervoor. Nog wat spelen met de wind, we gingen op en neer en later nog wat rondjes, toen werd de landing in gezet. Benen vooruit en je staat alweer op de grond. Echt een leuke ervaring die iedereen die dit leest kan doen (als je niet meer dan 95 kg weegt). We zijn vandaag de hele dag al in Queenstown. Een hele leuk stad, gezellig, rustig vanochtend een heel stuk land het meer gelopen. Daar slapen we aan. Echt een prachtig uitzicht. Gisteravond hebben we onze stoelen voor het raam gezet en hadden we elke keer weer een ander uitzicht. Net een schilderij. We gaan nu wat lekkers eten in de stad en morgen gaan we richting de Fjorden. Dan is het nog goed weer, later schijnt het weer wat wisselvallig te worden.

Voor de lief hebbers. De logging als link gaat niet zo goed. Ik zal ze neerzetten op http://www.fielan.nl/download

Gr,

Patrick

We rijden vanuit Franz Josef richting Fox Glacier. Eerst komen we langs Matherson Lake, een meer dat bekend staat om zijn weerspiegeling. Het water is heel zwart en bij windstil weer kun je hele mooie foto’s maken. Dit fotomomentje mag natuurlijk niet aan Patrick voorbij gaan. Sven had echter geen zin om te lopen. Patrick ging alvast voorop, ik bleef met Sven nog even in de auto met zijn camper spelen, kado van Joke en Kees alvast voor zijn verjaardag, nou die viel in de smaak. Sven is er zelfs mee gaan slapen en vanochtend kwam hij met camper uit zijn bed. Na 10 minuten wilde Sven toch wel weer lopen. Het meer was echt geweldig en Patrick (en wij dus ook) had heel veel geluk dat het overdag windstil was. Helaas geen strakblauwe lucht, want dan komen de bergen het mooiste op de foto, maar wolkenluchten zijn ook mooi. Daarna even wat lekkers eten omdat er zo goed gelopen was. Sven een brownie, Pat een ander lekker taartje en ik een koek met chocostukken erin. Dat zie je hier heel veel, homemade, erg lekker.
Op naar de Fox glacier. Toch heel anders dan de Franz Josef dus leuk om ze allebei te hebben gezien. Hiervoor moesten we ook wel weer 1,5 uur lopen, maar met bergschoenen aan lukte dat weer goed. Net voordat wij bij de gletsjer aankwamen was er een groot stuk ijs afgevallen. Brokstukken ijs lagen in de rivier die vanaf de gletsjer stroomde. Sven en Patrick zijn nog even bij de “ijsco man” een ijsje gaan halen. Stukken ijs uit de rivier gehaald.
Daarna ging onze reis weer verder richting het zuiden. Nog ruim 40 km naar Haast. Weer een prachtig stuk vol bochten en one lane bridges. We waren om 16:30 uur in Haast en de volgende plaats was ruim 200 km verderop dus besloten we een slaapplaats te zoeken. Volgens Sven een huisje. Dat is weer gelukt, vlak bij het strand, in de middle of nowhere. Na het eten zijn we nog een stuk zuidelijker langs het strand gaan rijden. Een stuk waar je pinguins en zeeleeuwen kunt spotten. Wij hoopten ze natuulijk te zien, maar dat dat ook gebeurde was geweldig. Op een rustig stukje strand stond ineens een pinguin. We konden heel dichtbij komen. We hebben heel veel gefilmd en gefotografeerd. Zeeleeuwen hebben we deze keer niet gezien. Door al deze avondturen die Sven erg leuk vond, kwamen we pas tegen 22 uur terug bij onze slaapplek. Maar wat een leuke avond.

Groet Yvonne, Patrick & Sven

Zaterdag hebben we de Gletsjer bezocht. Het was een bewolkte dag en de toppen van Franz Josef waren niet te zien. Het wandel pad door de rivier bedding was heel mooi. We konden niet helemaal tot aan de Gletsjer komen want dat is te gevaarlijk. Dat kan alleen onder begeleiding.
‘s avonds komen Ome Kees en Tante Joke aan op het zelfde Holiday Park. We hebben lekker een wijntje gedronken in ons huisje.

De ochtend erna werden we wakker met heel veel regen. In eerste instantie leek het er op dat we ons binnen moesten bezighouden. Maar we zijn er toch op uit getrokken om een grot met glimwormen te bezoeken. Met regenjassen aan zijn we op pad gegaan. Een hele mooie wandeling tot aan de grot. 50 meter in de grot vond Sven het een beetje te spannend worden en zijn we na het spotten van wat Glimwormpjes omgedraaid. Na de grot begon het weer op te klaren en zijn we naar het strand gegaan. Hier hebben we vlak bij het strand een zeeleeuw gepot.

‘s avond zijn we gezellig met Joke en Kees uit eten geweest.

Groetjes Patrick, Yvonne & Sven